به گزارش همدان پرس؛ میدانچی با مدرک لیسانس اقتصاد از دانشگاه مازندران بیش از پنج دهه در عرصه تجارت حضور مستمر داشته اما آنچه او را در افکار عمومی به «آقای پیشنهاد» شهره کرده ایدههای نو و پیگیریهای بیوقفهاش برای اعتلای فرهنگ و تاریخ همدان است.
از پیشنهاد تأسیس جایزه جهانی بوعلی سینا که به تصویب یونسکو رسید تا دغدغه برای ساماندهی آرامگاه مفاخر، همه و همه نشان از روحیهای فرهنگدوستانه او دارد. با این چهره ماندگار بازرگانی و شهروند برگزیده به گفتوگو نشستهایم.
شما در خانوادهای رشد یافتید که همواره محل رفت و آمد بزرگان فرهنگ و ادب بودهاست. این فضا چه تأثیری در شکلگیری شخصیت و دغدغههای فرهنگی شما داشتهاست؟
میدانچی: قطعاً تأثیر این فضا بر من غیرقابل انکار است. از ابتدا در محیط خانواده، با دوستان پدر و شخصیتهای شاخص فرهنگی شهر همدان در ارتباط بودم. یکی از شخصیتهای برجستهای که از سال ۱۳۳۰ با پدرم دوستی داشته، حکیم صفاالحق بود. در تابستانها به باغ ما میآمد و در زمستانها در خانه پدری ما حضور میداشت. به حرمت ایشان، جمع محدودی از شخصیتهای ادبی استان نیز در جلسات ما شرکت میکردند، از جمله شادروانان پهلوان بکتاش و استاد مهدی دیجور که داییهایم بودند. همچنین استاد حسینی داور، گلشن کردستانی و سرهنگ محمد فریور، رئیس ژاندارمری وقت همدان که شاعر نیز بودند.
از دوران کودکی و نوجوانی، شاهد ارتباط پدرم با این افراد بودم و معمولاً مرا به دورهمیها و جلسات همراه خود میبردند. این تجربهها تأثیر عمیقی بر من گذاشت. پدرم همواره تلاش میکرد میزبان شخصیتهای شاخص فرهنگی و اجتماعی از تهران و سایر نقاطکشور باشد. همین فضا باعث شد از نوجوانی با کتاب و کتابخانه و مباحث فرهنگی انس بگیرم و بعدها این علاقه به صورت جدیتری در فعالیتهای من بروز کند.
با وجود مدرک اقتصاد و سالها فعالیت در عرصه تجارت، همواره نام شما با پیشنهادهای فرهنگی گره خورده است. چرا این حوزه برای شما تا این حد اهمیت دارد و چه شد که یک فعال اقتصادی به سمت کارهای فرهنگی و اجتماعی سوق پیدا کرد؟
میدانچی: فضای خانوادگی ما همانطور که گفتم فرهنگی بود و این مسئله مرا از همان ابتدا به سمت این فضاها سوق داد. از نوجوانی با فضاهای فرهنگی و کتابخانهها در ارتباط بودم. پس از انقلاب نیز در انجمن ادبی بوعلی سینا و مجامع فرهنگی همدان و تهران فعالیت داشتم و با شخصیتهایی چون خوب مانند دکتر محمدحسین حلیمی و استاد محمود شریفی امینا در ارتباط بودهام از سوی دیگر باور عمیق من این است که فرهنگ میتواند موتور محرک اقتصاد و توسعه یک شهر باشد.
بارها گفتهام که بر اساس نظریه مثلث مازلو، نیازهای ابتدایی انسان باید تأمین شود تا امکان رشد و تعالی اجتماعی فراهم آید. من اعتقاد دارم با توسعه گردشگری و تکیه بر مفاخری چون بوعلی سینا و باباطاهر میتوانیم هم نیازهای اقتصادی را تأمین کنیم و هم به تعالی فرهنگی برسیم. بنابراین، فعالیت اقتصادی من در کنار این دغدغهها معنا پیدا میکند و سعی کردهام از جایگاه خود در اتاق بازرگانی و اصناف برای پیگیری این عرصه استفاده کنم.
یکی از مهمترین پیشنهادات شما که به نتیجهای جهانی رسید، ایده تأسیس جایزه جهانی بوعلی سینا بود از چگونگی شکلگیری این ایده و روند تصویب آن در یونسکو برایمان بگویید.
میدانچی: در ۳۱ اردیبهشت سال ۱۳۷۹، در انجمن اندیشه واقع در آرامگاه بوعلی سینا دعوت شدم. در آنجا دکتر کمال شفیعی حضور داشت و بحثی درباره اهمیت فرهنگ و بزرگداشت بوعلی سینا مطرح شد. همانجا به ذهنم رسید که چرا نباید برای این دانشمند بزرگ که متعلق به تمام بشریت است، یک جایزه جهانی تعریف کنیم. باورم این بود که فرهنگ میتواند تحولی در اقتصاد و توسعه شهر ما ایجاد کند. این پیشنهاد را در همان سال به رئیس جمهور وقت ارائه دادم.
خوشبختانه این ایده با استقبال مواجه شد و پیگیریها ادامه یافت تا اینکه در سال ۱۳۸۱، این جایزه توسط سازمان جهانی یونسکو به تصویب رسید. این جایزه با عنوان «جایزه اخلاق در پزشکی» هر دو سال یکبار به دانشمندان برجسته این حوزه اعطا میشود و خوشبختانه برگزاری آن همچنان ادامه دارد. من معتقدم که این آیین هر ساله بایددر هفته اول شهریور ماه با حضور رئیس جمهور وقت و وزرای بهداشت کشورهای جهان برگزار شود تا همدان بر سر آنتن جهانی برود.
شما سالهاست که دغدغه ساماندهی و احیای آرامگاه بوعلی سینا و باباطاهر را دارید. چه چشماندازی برای این دو مکان ارزشمند در نظر دارید؟
میدانچی: بله این دغدغه همیشگی من است. درباره آرامگاه بوعلی، پیشنهاد مشخص من این است که نردههای میدان آرامگاه برداشته شود و این منطقه به یک فضای کاملاً فرهنگی و پیادهمحور تبدیل گردد. باید از تردد خودروها در اطراف آن جلوگیری شود تا مردم بتوانند بدون محدودیت و با آرامش از این مکان بازدید کنند. این مکان باید هر ساله میزبان برنامههای بزرگداشت روز همدان، روز پزشک و یادروز پور سینا باشد.
در مورد آرامگاه باباطاهر نیز معتقدم باید مشاغل مزاحم از آنجا حذف شوند و به جای آن نمایشگاهها و بازارچههای صنایع دستی با معماری زیبا و ایرانی ایجاد شود. همچنین، کلمات قصار باباطاهر به زبانهای فارسی، انگلیسی و عربی بر روی سنگهای اطراف آرامگاه حک شود. ضمن اینکه در این آرامگاه، هفت شخصیت شاخص دیگر نیز دفن شدهاند که باید درباره آنها پژوهش شود و اطلاعات مستندی در اختیار بازدیدکنندگان قرار گیرد و هر هفته روزهای آدینه بازارچه فرهنگ و هنر اعماز کالاهای هنری اعم از کتاب ابزارهای هنری تابلوهای نقاشی و صنایع دستی و همزمان با برنامههای صبح جمعه باباطاهر که اجرای آن در کشور بینظیر است برگزار گردد.
البته باید بگویم در آیینی که در انجمن حکیم صفا الحق در باغ ما با حضور اهالی فرهنگ هنر و مدیرکل فرهنگ و ارشاد وقت برگزار گردید پیشنهاد کردم ۳۱ اردیبهشت هر ساله به نام یادروز باباطاهر نامگذاری گردد و این پیشنهاد مورد استقبال همگان قرار گرفت.
شما به «آقای پیشنهاد» معروف هستید. از میان پیشنهادها متعددتان، کدام یک را برای آینده همدان حیاتیتر میدانید و پیگیری آن را با جدیت بیشتری دنبال میکنید؟
میدانچی: من همواره بر این باورم که شعار «همدان، پایتخت تاریخ و تمدن ایران» باید به درستی در سطح شهر و در سربرگ تمامی ادارات و نهادها نهادینه شود و در میدان هگمتانه به روی سنگ خارای الوندکوه در میدان هگمتانه نصب شود تا ملکه ذهن همگان گردد.
متأسفانه این موضوع هنوز به شکل درست انعکاس نیافته است. اما در کنار آن یکی از مهمترین و فوریترین پیشنهادها، ساماندهی فضای پیرامون آرامگاه بوعلی و تبدیل آن به یک «میدان جهانی فرهنگی» است. این کار میتواند سرآغاز یک تحول بزرگ در صنعت گردشگری همدان باشد. پیشنهاد دیگرم این است که فرمانداری همدان به مکان دیگری منتقل شود و بنیاد بوعلی که هماکنون فضای مناسبی ندارد، به آن محل منتقل گردد تا بتواند در خور شأن این دانشمند بزرگ، فعالیتهای خود را گسترش دهد.
نگرانی شما در مورد مصادره مفاخر ایرانی توسط برخی کشورها چیست و برای جلوگیری از این مسئله چه باید کرد؟
میدانچی: متأسفانه برخی کشورها در تلاشاند شخصیتهای فرهنگی و علمی ایران را به نام خود مصادره کنند. ما در این زمینه غفلت کردهایم و باید با مدارک قاطع و فعالیتهای مستمر پاسخگو باشیم. بهترین راه برای مقابله با این جریان، معرفی هرچه بهتر این مفاخر در سطح بینالمللی و بزرگداشت شأن آنها در داخل کشور است. نامگذاری خیابانها و میادین به نام این بزرگان یکی از راههای حفظ هویت فرهنگی است. برای مثال، من پیشنهاد کردهام که در سه راه سد اکباتان، میدان وسیعی به نام پروفسور توفیق موسیوند، یکی از مفاخر شاخص همدان که شخصیت جهانی دارد نامگذاری شود تا نام ایشان در زادگاهش گرامی داشته شود. باید از نامگذاریهای تکراری و بیمعنی پرهیز کنیم و هویت شهر را با نام مفاخر واقعی آن گره بزنیم.
از فعالیتهای خیرخواهانه شما در عرصه مدرسهسازی، مسکنسازی و کتابخانهسازی بگویید. چه انگیزهای شما را به این عرصه کشاند؟
میدانچی: من سالها به عنوان رئیس هیأت مدیره خیرین مدرسهساز و مدیرعامل انجمن خیرین مسکنساز فعالیت کردهام و هماکنون نیز رئیس هیأت مدیره انجمن خیرین کتابخانهساز هستم. انگیزه اصلی من از این فعالیتها ریشه در همان تربیت خانوادگی و باور به مسئولیت اجتماعی دارد. مردم همدان فرهنگدوست هستند و انجمنها و بنیادها نقش مهمی در حفظ و توسعه فرهنگ ایفا میکنند. من اعتقاد دارم که اگر فضای آموزشی و کتابخانهای مناسب برای نسل جوان فراهم کنیم، در واقع برای آینده این کشور سرمایهگذاری کردهایم. همدان با داشتن دانشگاهها و مراکز علمی قوی و امکانات پزشکی، ظرفیت بالایی برای جذب گردشگران سلامت و دانشجو دارد و این زیرساختهای فرهنگی و آموزشی است که میتواند این ظرفیت را شکوفا کند.
به عنوان کسی که بیش از ۷۰ سال در عرصه کسبوکار و فعالیت اجتماعی در همدان حضور داشتهاید، مهمترین آرزوی شما برای این شهر چیست؟
میدانچی: در درجه اول، آرزوی من شکوفایی اقتصاد همدان است. به عنوان کسی که عمری در این عرصه بودهام، به خوبی میدانم که شرایط اقتصادی کنونی شهر نیازمند توجه جدی است. اما این شکوفایی اقتصادی باید در بستری از فرهنگ و با تکیه بر داشتههای فرهنگی و تاریخی ما شکل بگیرد. آرزوی من این است که روزی برسد که همدان به جایگاه واق عی خود به عنوان قطب گردشگری و فرهنگی کشور دست یابد، جایی که گردشگران داخلی و خارجی نه فقط برای چند ساعت، بلکه برای روزها در آن اقامت کنند و از ظرفیتهای بینظیر تاریخی، طبیعی و علمی آن بهرهمند شوند. امیدوارم با همکاری همه مسئولان و مردم، بتوانیم همدان را به این جایگاه برسانیم و از ظرفیتهای آن برای ایجاد اشتغال، رفاه و سربلندی هرچه بیشتر مردم این دیار استفاده کنیم.
