همدان پرس؛ "نخستین پایگاه اطلاع رسانی اینترنتی استان همدان" دارای پروانه فعالیت از هیات نظارت بر مطبوعات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی
 
 درباره ما | تماس با ما | پیوندها | تعرفه آگهی | نظرسنجی | خبرنامه | آرشیو | ارسال مطالب | جراید همدان | RSS
 
 صفحه نخست | فرهنگ | ورزش | مجلس | حماسه | عکس | شهرستانها
کد مطلب:  3346تاریخ انتشار:  9 بهمن 1392 - 3:23
نسخه چاپی
ارسال به دوستان
اخبار ویژه » فرهنگ
به یاد "عارف قزوینی"

 یادِ عارف با خونِ دل زاد+تصویر اختصاصی

این‌گونه بود که مزار عارف اکنون در برابر ماست. اما صد حیف که دستمان خالی است و بجای برپایی «شب عارف» و برنامه‌هایی برای پاسداشت دوباره نام او بر کاغذهای این سال‌ها، باز هم باید مانند همان سال‌ها به زمزمه تصنیف‌های وطنی عارف در ذهن و زبان مردم اکتفا کنیم.
به گزارش همدان پرس؛ پیش از ورود به راهروی اصلی آرامگاه حکیم بوعلی‌سینا نام یکی از شاعران ملی دوران مشروطه و تاریخ معاصر ایران بر سنگی سفید نقش بسته است. بر آن نوشته شده: «عمرم گـَهي به هجر و گـَهي در سفر گذشت/ تاريخ زندگي همه در دردسر گذشت... آرامگاه عارف قزويني. وفات بهمن‌ماه 1312.»

«عارف قزوینی» در این‌سال‌ها کمتر شناخته شده است. اگر جسارت و تدبیر مهندس «هوشنگ سیحون» نبود، امروز نشانی هم از مزار او پیدا نمی‌شد. در گفت‌و‌گویی که با مهندس سیحون طراح و سازنده بنای آرامگاه داشتم، نقل به مضمون گفته‌های ایشان، نکته را این‌گونه شرح داد: کنار بنای سابق و محقر ابن‌سینا اتاقکی بود و خس و خاشاکی چند برروی سنگ مزاری نشسته بود. بعد از پرس‌و جو مشخص شد آن مزار، مزار «عارف قزوینی» است. بالطبع دولت وقت هم دل خوشی از مشروطه و طبع عارف نداشت (رضاخان عارف را به همدان تبعید کرده بود) و با انتقال مزار او مخالفت کرد.

مهندس سیحون (پدربزرگ او میرزا عبدالله فراهانی از پیشگامان موسیقی سنتی و معروف به پدر موسیقی سنتی ایران بود) به تصمیم خود، مزار عارف را جابجا و در محل ورودی آرامگاه تعبیه کرد. وزیر وقت وزارت فرهنگ هم حین افتتاح بنای یادمان، در برابر عمل انجام‌شده قرار گرفت و به ناچار از کنار ماجرا گذشت.


این‌گونه بود که مزار عارف اکنون در برابر ماست. اما صد حیف که دستمان خالی است و بجای برپایی «شب عارف» و برنامه‌هایی برای پاسداشت دوباره نام او بر کاغذهای این سال‌ها، باز هم باید مانند همان سال‌ها به زمزمه تصنیف‌های وطنی عارف در ذهن و زبان مردم اکتفا کنیم.

آلبوم «به یاد عارف» به صدای ماندگار استاد «محمدرضا شجریان»، ساز خوش‌نوای استاد «محمدرضا لطفی»، همکاری گروه شیدا و غزل و تصنیف «امیرهوشنگ ابتهاج (سایه)» از مجموعه نخست «چاووش» در سال 1357 منتشر شد.

استاد «ارشد تهماسبی» نیز کتابی با نام «تصنیف‌های عارف» گردآوری و توسط نشر «ماهور» منتشر شد. کتاب‌های «نامه‌های منتشر نشده عارف» و «یادنامه عارف» نیز برای بار نخست به کوشش و گردآوری «مهدی به‌خیال» در آستانه انتشار است. تلاش‌ها برای نمایش فیلم مستند «اهميت عارف بودن» ساخته «مهدي باقري» نیز تاکنون به‌جایی نرسیده است.

اما آیا برپایی یک شب یا مراسمی به یاد عارف انتظار زیادی است؟ آخرین بار در 2 بهمن 1381 جمعی از جوانان و سپیدمویان دوستدار فرهنگ و هنر، گرد عارف نشستند و به جمع‌خوانی تصنیفی از او ایستادند. به قول نیما یوشیج: «یاد بعضی نفرات رزق روحم شده است». از نام‌هایی یاد می‌کنم. همان‌ها که نشانی‌شان را بر کتاب‌هایشان می‌یابیم؛ عباس فیضی نویسنده و پژوهشگر فرهنگ عامه، احمد حیدربیگی شاعر و نویسنده و دکتر علی اقبالی استاد دانشگاه و موسس دانشگاه عمران و آبادانی روستاها در همدان.

معروف‌ترین تصنیف عارف «از خون جوانان وطن» حدود سال ۱۳۲۸ (ه.ق) به یاد حیدرخان عمو‌اوغلی و به پاس بزرگداشت اولین قربانیان انقلاب مشروطه، سروده شد. عارف در مورد هفتمین تصنیف سروده خود می‌نویسد: «این تصنیف در دوره دوم مجلس شورای ایران در تهران ساخته شده است. به واسطه عشقی كه حیدرخان عمو‌اوغلی بدان داشت میل دارم، این تصنیف به یادگار آن مرحوم طبع گردد.»

از خون جوانان وطن لاله دمیده / از ماتم سرو قدشان سرو خمیده
چه كج رفتاری ای چرخ / چه بد رفتاری ای چرخ
سر كین داری ای چرخ / نه دین داری نه آیین داری ای چرخ

----------------
فرزاد سپهر
---------------

 

پیش از ورود به راهروی اصلی آرامگاه حکیم بوعلی‌سینا نام یکی از شاعران ملی دوران مشروطه و تاریخ معاصر ایران بر سنگی سفید نقش بسته است. بر آن نوشته شده: «عمرم گـَهي به هجر و گـَهي در سفر گذشت/ تاريخ زندگي همه در دردسر گذشت... آرامگاه عارف قزويني. وفات بهمن‌ماه 1312.»
«عارف قزوینی» در این‌سال‌ها کمتر شناخته شده است. اگر جسارت و تدبیر مهندس «هوشنگ سیحون» نبود، امروز نشانی هم از مزار او پیدا نمی‌شد. در گفت‌و‌گویی که با مهندس سیحون طراح و سازنده بنای آرامگاه داشتم، نقل به مضمون گفته‌های ایشان، نکته را این‌گونه شرح داد: کنار بنای سابق و محقر ابن‌سینا اتاقکی بود و خس و خاشاکی چند برروی سنگ مزاری نشسته بود. بعد از پرس‌و جو مشخص شد آن مزار، مزار «عارف قزوینی» است. بالطبع دولت وقت هم دل خوشی از مشروطه و طبع عارف نداشت (رضاخان عارف را به همدان تبعید کرده بود) و با انتقال مزار او مخالفت کرد.
مهندس سیحون (پدربزرگ او میرزا عبدالله فراهانی از پیشگامان موسیقی سنتی و معروف به پدر موسیقی سنتی ایران بود) به تصمیم خود، مزار عارف را جابجا و در محل ورودی آرامگاه تعبیه کرد. وزیر وقت وزارت فرهنگ هم حین افتتاح بنای یادمان، در برابر عمل انجام‌شده قرار گرفت و به ناچار از کنار ماجرا گذشت.
این‌گونه بود که مزار عارف اکنون در برابر ماست. اما صد حیف که دستمان خالی است و بجای برپایی «شب عارف» و برنامه‌هایی برای یادداشت دوباره نام او بر کاغذهای این سال‌ها، باز هم باید مانند همان سال‌ها به زمزمه تصنیف‌های وطنی عارف در ذهن و زبان مردم اکتفا کنیم.
آلبوم «به یاد عارف» به صدای ماندگار استاد «محمدرضا شجریان»، ساز خوش‌نوای استاد «محمدرضا لطفی»، همکاری گروه شیدا و غزل و تصنیف «امیرهوشنگ ابتهاج (سایه)» از مجموعه نخست «چاووش» در سال 1357 منتشر شد.
استاد «ارشد تهماسبی» نیز کتابی با نام «تصنیف‌های عارف» گردآوری و توسط نشر «ماهور» منتشر شد. کتاب‌های «نامه‌های منتشر نشده عارف» و «یادنامه عارف» نیز برای بار نخست به کوشش و گردآوری «مهدی به‌خیال» در آستانه انتشار است. تلاش‌ها برای نمایش فیلم مستند «اهميت عارف بودن» ساخته «مهدي باقري» نیز تاکنون به‌جایی نرسیده است.
اما آیا برپایی یک شب یا مراسمی به یاد عارف انتظار زیادی است؟ آخرین بار در 2 بهمن 1381 جمعی از جوانان و سپیدمویان دوستدار فرهنگ و هنر، گرد عارف نشستند و به جمع‌خوانی تصنیفی از او ایستادند. به قول نیما یوشیج: «یاد بعضی نفرات رزق روحم شده است». از نام‌هایی یاد می‌کنم. همان‌ها که نشانی‌شان را بر کتاب‌هایشان می‌یابیم؛ عباس فیضی نویسنده و پژوهشگر فرهنگ عامه، احمد حیدربیگی شاعر و نویسنده و دکتر علی اقبالی استاد دانشگاه و موسس دانشگاه عمران و آبادانی روستاها در همدان.
معروف‌ترین تصنیف عارف «از خون جوانان وطن» حدود سال ۱۳۲۸ (ه.ق) به یاد حیدرخان عمو‌اوغلی و به پاس بزرگداشت اولین قربانیان انقلاب مشروطه، سروده شد. عارف در مورد هفتمین تصنیف سروده خود می‌نویسد: «این تصنیف در دوره دوم مجلس شورای ایران در تهران ساخته شده است. به واسطه عشقی كه حیدرخان عمو‌اوغلی بدان داشت میل دارم، این تصنیف به یادگار آن مرحوم طبع گردد.»
از خون جوانان وطن لاله دمیده / از ماتم سرو قدشان سرو خمیده
چه كج رفتاری ای چرخ / چه بد رفتاری ای چرخ
سر كین داری ای چرخ / نه دین داری نه آیین داری ای چرخ

ایمیل مستقیم:   info@hamedanpress.irشماره پیامک:   500023370000
نظر شما:
[ لطفاً از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید ]
نام: 
نظر شما: 
*
ایمیل: 
نظراتی كه به تعميق و گسترش بحث كمك كنند، پس از مدت كوتاهی در معرض ملاحظه و قضاوت ديگر بينندگان قرار مي گيرد. نظرات حاوی توهين، افترا، تهمت و نيش به ديگران منتشر نمی شود.
*       
 
 صفحه نخست | فرهنگ | ورزش | مجلس | حماسه | عکس | شهرستانها | پیوندها | آرشیو | RSS
همدان پرس؛ رسانه آنلاین با مجوز رسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی
کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت محفوظ و متعلق به همدان پرس است و باز نشر مطالب آن با ذکر منبع بلامانع است
info@hamedanpress.ir